"Przedmioty odwzorowane na płaszczyźnie zdjęcia tworzą
większe, mniejsze, jaśniejsze, ciemniejsze i w końcu róznobarwne plamy.
Składają się one w układy tworzące całość obrazu fotograficznego zachowując ich
celową - z punktu widzenia kompozycji - współzależność. Pamiętać należy o tym,
że na całej powierzchni fotogramu nie ma ani jednego takiego miejsca, w którym
nie byłoby plam. Komponując obraz trzeba na nie wszystkie zwracać uwagę -
zarówno na te, które wchodzą w skład tematu podstawowego zdjęcia, jak i na te,
które tworzą tło. Na zdjęciu nie może być ani jednej plamy, której istnienie
nie byłoby uzasadnione w danej kompozycji obrazu.
Plamy można podzielić na pozytywne, które tworzą obraz, zarówno podstawowy motyw, jak i jego tło, obojętne, których z różnych względów pozbyć się nie można, ale też i nie przeszkadzają w odbiorze treści fotografii, oraz negatywne, które nie tylko nie pomagają w odbiorze zdjęcia, ale wręcz przeszkadzają odwracając na przykład uwagę widza od tematu podstawowego. Zdjęcie posiadające plamy negatywne nie ma żadnych wartości artystycznych. Może jednak, ze względu na temat, posiadać walory dokumentalne. Z artystycznego punktu widzenia najwyżej są cenione te obrazy fotograficzne, które składają się w całości z plam pozytywnych."
Plamy można podzielić na pozytywne, które tworzą obraz, zarówno podstawowy motyw, jak i jego tło, obojętne, których z różnych względów pozbyć się nie można, ale też i nie przeszkadzają w odbiorze treści fotografii, oraz negatywne, które nie tylko nie pomagają w odbiorze zdjęcia, ale wręcz przeszkadzają odwracając na przykład uwagę widza od tematu podstawowego. Zdjęcie posiadające plamy negatywne nie ma żadnych wartości artystycznych. Może jednak, ze względu na temat, posiadać walory dokumentalne. Z artystycznego punktu widzenia najwyżej są cenione te obrazy fotograficzne, które składają się w całości z plam pozytywnych."
Paweł Wójcik, Kompozycja obrazu fotograficznego, Warszawa 1990
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz