"Kiedyś, gdy sam zwariowałem na punkcie koni, odkryłem
dwa sposoby jeżdżenia, które dobrze się odnoszą do sposobów, w jakie próbujemy
kontrolować naszą popędowość. Pierwszy sposób jest restrykcyjny, kontrolujący,
na zasadzie "ja ci pokażę, kto silniejszy". Walczymy wtedy ze
zwierzęciem i czasami wydaje się nam, że podporządkowaliśmy je sobie. Ale jest
w tym coś rozpaczliwego. Obie strony potwornie się męczą i bardzo się nie
lubią. W głębi duszy jeździec zawsze będzie się bał konia, ponieważ nigdy go
nie pokochał, a więc i nie poznał. Przeżywa wspomniany już wielokrotnie lęk
uzurpatora, który zawładnął czymś, co do niego nie należy i czego nie rozumie.
Drugi sposób polega na uczeniu się panowania nad koniem poprzez nawiązywanie z
nim kontaktu. Wczuwamy się w niego, zaprzyjaźniamy się z nim,
"uwewnętrzniamy" konia.
Na początku, gdy byłem słabym jeźdźcem, odwoływałem się oczywiście do tego
pierwszego sposobu. I to było straszne. Można wygrać z koniem. Ale to żadna
przyjemność jechać na upokorzonym, zniewolonym zwierzęciu, które jest twoim i
któremu ani na chwilę nie możesz zaufać. Później pewien mądry koniarz pokazał
mi, że gdy pokocham i poznam to zwierzę, bez lęku będę mógł pozwolić mu na
wszystko. Wtedy jeździec ma zaufanie do konia, koń ma zaufanie do jeźdźca i
wszystko przebiega w harmonii. Jeździec i koń są jednym organizmem. Czyż tak
nie jest lepiej? Naprawdę nie zasługujemy na to, aby spędzać życie za życiem w
lęku przed sobą. A trzymanie konia w stajni i niedosiadanie go, to przecież
grzech marnotrawstwa i marnowanie talentu."
Wojciech Eichelberger, Kobieta bez winy i wstydu
