„Kompozycja dobrego dzieła sztuki jest zawsze jasna i przejrzysta,
a porządek i ład w kompozycji jest tym potrzebniejszy, im większe bogactwo
różnorodnych elementów się na nią składa.
Jasność i przejrzystość obrazu, a tym samym ład i porządek w jego kompozycji warunkują jak już powiedziałem, apercepcję mnogości elementów obrazu, które się tym łatwiej łączą w przejrzystą całość, im lepiej są uporządkowane.
Kompozycja obrazu jest na ogół tym jaśniejsza, im jest prostsza. Obraz staje się kompozycyjnie jasny i przejrzysty, gdy jest podzielony na szereg odrębnych i wyraźnie się zarysowujących pól i płaszczyzn, w których oddzielnie są rozmieszczone drobniejsze szczegóły. W budowie trójwymiarowej obraz staje się przejrzysty, gdy wyróżniamy w nim szereg oddzielnych „planów”, rozpościerających się – jeden za drugim – w głąb obrazu.”
Jasność i przejrzystość obrazu, a tym samym ład i porządek w jego kompozycji warunkują jak już powiedziałem, apercepcję mnogości elementów obrazu, które się tym łatwiej łączą w przejrzystą całość, im lepiej są uporządkowane.
Kompozycja obrazu jest na ogół tym jaśniejsza, im jest prostsza. Obraz staje się kompozycyjnie jasny i przejrzysty, gdy jest podzielony na szereg odrębnych i wyraźnie się zarysowujących pól i płaszczyzn, w których oddzielnie są rozmieszczone drobniejsze szczegóły. W budowie trójwymiarowej obraz staje się przejrzysty, gdy wyróżniamy w nim szereg oddzielnych „planów”, rozpościerających się – jeden za drugim – w głąb obrazu.”
Stefan Szuman, O oglądaniu obrazów, Instytut Wydawniczy „Sztuka”, Warszawa 1948
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz