"Gdy powierzchnia oświetlonego przedmiotu nie jest
całkowicie matowa, lecz półmatowa, mamy do czynienia z powstawaniem zjawiska
światła szczytowego, zwanego blikiem. Jest ono następstwem odbicia źródła
światła od błyszczących elementów powierzchni. Źródło światła rozproszonego
tworzy na powierzchni rozproszonego przedmiotu strefę światła, półcienia, oraz
wąską strefę światła szczytowego.
Zachowanie się światła szczytowego jest odmienne niż szachowanie się świetlnej
czy półcienia. Gdy świetlna i półcień niezmiennie zajmują na przedmiocie to
samo położenie, światło szczytowe przesuwa się po jego powierzchni, w
zależności od kierunku, z którego je obserwujemy. Światło szczytowe uwypukla
powierzchnię, podkreśla jej przestrzenność. Efekt występuje najwyraźniej, gdy
przedmiot jest oświetlony jednym źródłem światła. Gdy powierzchnia jest
równomiernie oświetlona, staje się płaską, nieplastyczną plamą. Światło
szczytowe stanowi najjaśniejszy element oświetlenia. Występuje szczególnie
wyraziście przy oświetleniu pod światło. W związku z tym należy podkreślić, że
źródło światła tylnego i tylno-bocznego, zwłaszcza przy oświetleniu żarowym,
powinny być wielokrotnie słabsze od źródła światła zasadniczego."
Dederko, Światło i cień w fotografii, PWF 2008, ISBN978-83-924694-4-5